Pasiguria Psikologjike: cilët janë tre komponentët themelorë

Pasiguria Psikologjike: cilët janë tre komponentët themelorë

Të ndjerit i sigurt ose jo në jetë mund të bëjë vërtet ndryshim.
Pasiguria psikologjike është një perceptim subjektiv e dobësisë, paaftësisë dhe pamundësisë. Një gjëndje që mund të përfshijë zona të shumëfishta ose fusha specifike të jetës së një individi. Dhe një nga aspektet më të shpeshta për të cilat njerëzit kërkojnë ndihmë psikologjike.
Jo të gjithë me siguri perceptojmë të njëjtën shkallë të pasigurisë, ekzistojnë në të vërtetë personalitete më shumë të pasigurta se të tjerët. Por duhet thënë se në një moment të veçantë të jetës, secili prej nesh edhe më të sigurtit, mund të perceptojnë pasiguri dhe brishtësi më të madhe personale.

Pasiguria Psikologjike: cilët janë tre komponentët themelorë

Kjo është një gjëndje e perceptuar, përbëhet nga tri komponente themelore: një njohës, emocional dhe të sjelljes.
Në komponentin konjitiv ne gjejmë të gjitha mendimet negative që i pasigurti kultivon mbi veten. Mendime të tilla nuk janë i/e aftë, unë jam i/e dobët, unë jam i/e pamjaftueshëm/shme …
Kufizimi i mendimeve që e bëjnë personin të ndërtojë gjithnjë e më shumë një ide krejtësisht të gabuar të vetes në kohë. Shpesh këto mendime vijnë nga një edukim që nuk është shumë inkurajues dhe i vlefshëm, nga përvojat e mëparshme jo-pozitive, si dhe nga një predispozitë personale dhe e karakterit ndaj pasigurisë.

Në komponentin emocional gjejmë emocionet që përjetojnë subjektet e pasigurta. Emocionet e ankthit, pasigurisë dhe frikës. Derisa arrijnë në një terror kaq të fortë që rezulton me paralizë të plotë.
Këto emocione janë për një subjekt të pasigurt diçka që është e vështirë për tu menaxhuar. Është diçka që përfundon plotësisht duke stigmatizuar identitetin e vet.
Kur subjekti i pasigurt në fakt përjeton emocione të tilla negative, i lexon si një shenjë e vërtetë e papërshtatshmërisë dhe rrezikut (nëse provoj të gjitha këto do të thotë pa asnjë fije dyshimi se unë jam me të vërtetë i/e gabuar, i/e pamjaftueshëm/shme dhe se me të vërtetë duhet të kem frikë).
Komponenti i fundit është sjellja, dhe është pjesa që ndihmon në mbylljen e rrethit jofunksional. Një qark jo i virtytshëm që vazhdon pa pushim, nëse nuk thyhet siç duhet.
Nga pikëpamja e sjelljes shumë shpesh pasiguria psikologjike manifestohet në formën e shmangies, kjo është tendenca që të mos bësh nga frika pikërisht për të ekspozuar veten dhe të dështojmë.
Dhe nëse ka një vullnet të turpshëm për të vepruar, ndonjëherë do të rrezikonte të ishte kaq i ngathët dhe jo bindës, në të kundërtën e asaj që përcolli pasiguria e ekzagjeruar.

Pasiguria psikologjike dhe vetëvlerësimi

Është e qartë se pasiguria dhe vetëvlerësimi i ulët “shkojnë dorë për dore”.
Dhe sa kjo mund të ndikojë negativisht në gjëndjen e përgjithshme të një individi.
Në të vërtetë, të gjithë ne kemi nevojë urgjente që të jemi në gjëndje ta perceptojmë veten pozitivisht dhe të ndjehemi të vlefshëm nga jashtë. Ne kemi nevojë të ndiejmë se jemi të aftë, adekuat dhe që mund t’i pëlqejmë të tjerëve. Dhe kur e gjithë kjo përballet me një perceptim të ndryshëm, në mënyrë të qartë mund të fillojë një konflikt shumë i fortë brënda nesh.
Problemi mund të rritet gjithnjë e më shumë kur hyni në sferën e të rriturve. Dhe jemi të thirrur në vijën e parë të frontit për t’u përballur me jetën dhe për t’i treguar vetes dhe të tjerëve se kush jemi dhe cilat aftësi kemi.
Kur flas për aftësi nënkuptoj, për shëmbull, puna, marrëdhëniet (miqësia, dashuria, etj.), Dhe zgjidhja e problemeve (aftësia për të gjetur zgjidhje) etj.
Për një person të pasigurt për të bërë të gjitha këto nuk është fare e thjeshtë dhe e dukshme. Për këtë arsye, shumë zgjedhin shmangien, me një rënie konsekuente në cilësinë e jetës dhe marrëdhëniet. Dhe për ata që nuk zgjedhin shmangien, e gjithë kjo ende do të përballohet me vështirësi të thella.

Pasiguria psikologjike: 3 hapa për tu shëruar

Trajtimi i pasigurisë psikologjike në terapi nënkupton trajtimin e këtyre tre komponentëve. Sepse këto komponentë ndihmojnë për të mbajtur aktiv qarkun vicioz të pasigurisë, secili komponent me kontributin e vet negativ.
Do të jetë e nevojshme të punohet që mendimet negative të rishikohen, të zbuten dhe zhduken. Duke shkuar për të parë se çfarë është objektivisht e vërtetë ajo që ne mendojmë për veten tonë.
Dhe të mësuarit se jo gjithmonë ajo që ne mendojmë dhe jemi të bindur është e vërteta absolute.
Emocionet do të menaxhohen dhe do të jetë e nevojshme të mësohet se edhe nëse ajo që ne e perceptojmë është e vërtetë, sepse e ndiejmë, është e mundur të ndiejmë një emocion të fortë negativ edhe për diçka që nuk është aty.
Dhe do të jetë e nevojshme të mësohet të durosh ankthin dhe të ndjesh se duke e provuar nuk të vret aspak. Të ndjesh ankth kur bën diçka të re apo të rëndësishme është krejtësisht normale dhe se 100% e kohës të bësh e ul ankthin në nivele shumë të tolerueshme dhe suportueshme.
Dhe si një pikë e fundit, por jo vetëm nga rëndësia, do të duhet të punohet në mënyrë që personi të fillojë nga pak në kohë për të shmangur më pak.
Kjo pikë e fundit nuk është vetëm një komponent,por një pikë thelbësore, e cila nëse nuk trajtohet në mënyrë efektive, bën që ju të mbeteteni fjalë për fjalë të bllokuar.
Në fakt, shmangia është një shpatë shumë e fuqishme me dy tehe. Na ndihmon të ndihemi më mirë menjëherë kur shmangim rrezikun e supozuar, por në një kohë afatgjatë na privon nga gjithçka.
Na privon nga mundësia për të bërë eksperienca, nga forca jonë, nga vetëvlerësimi për veten, nga mundësia e rritjes dhe përmirësimit. Gjithashtu na privon nga mundësia e domosdoshme dhe themelore për të parë se si gjërat janë vërtet dhe si jemi ne me të vërtetë.
Shmangia do të thotë se kemi shpenzuar gjithë jetën fjalë për fjalë në stol, duke pritur për një siguri që mund të kalojë vetëm nëpërmjet përballimit nga pak çdo ditë të frikës dhe situatave, jo ndryshe.
Tejkalimi i pasigurisë është i mundur dhe kjo do të thotë të jesh në gjëndje më në fund të kesh një jetë të mbushur me mundësi dhe kënaqësi, me një efekt pozitiv pasues mbi gjëndjen e vet shpitërore, të mendjes dhe cilësisë së jetës.
Siç u them gjithmonë pacientëve të mi, çdo gjë mund të bëhet për aq kohë sa ju me të vërtetë e dëshironi. Dhe se qëllimi është të bëheni thjesht të aftë të veproni në mënyrë funksionale në gamën e veprimit tuaj dhe të mos bëni asgjë të jashtëzakonshme ose të tepruar.
Asgjë heroike, vetëm duke u bërë në fund vetëvetja duke nxjerrë aftësitë tona, pikat e forta dhe dobësitë tona, por duke qenë vërtet dhe njerëzisht vetëvetja. I aftë për të vepruar, madje edhe duke bërë gabime, sepse edhe kur ndodh kjo nuk është aspak fundi i botës.
Si një psikologe, për më shumë se 13 vjet kam dëgjuar dhe ndihmuar njerëzit që të dalin nga situata të vështira dhe të rimarrin në duar jetën e tyre.