Nëse është Dashuri, nuk mund të ketë Përherë Dhimbje!
Të lësh të shkojë një person që e ke dashur nuk është kurrë e lehtë. Veçanërisht kur ai person ka qenë pjesë e rëndësishme e jetës tënde, kur keni ndarë kohë, përvoja, kujtime, lot dhe buzëqeshje. Fundi i një marrëdhënieje mund të sjellë ndjenja të forta trishtimi, pasigurie, frike dhe konfuzioni. Edhe kur e kuptojmë se marrëdhënia nuk na bën më të ndihemi mirë, shpeshherë largimi duket më i vështirë sesa qëndrimi.
Megjithatë, është e rëndësishme të ndalemi dhe të reflektojmë mbi një pyetje thelbësore: nëse është vërtet dashuri, a duhet të ketë përherë dhimbje?
Çdo marrëdhënie kalon periudha të vështira. Konfliktet, keqkuptimet dhe momentet e largësisë emocionale mund të jenë pjesë e një lidhjeje. Por kur dhimbja bëhet e vazhdueshme, kur njëri prej partnerëve ndihet vazhdimisht i pavlerësuar, i lodhur emocionalisht ose i detyruar të sakrifikojë vazhdimisht mirëqenien e tij, atëherë është e nevojshme të shihet marrëdhënia me një perspektivë më të thellë.
Dashuria nuk duhet të kërkojë humbjen e vetes.
Pse është kaq e vështirë të lëmë të shkojë një person që e duam?
Arrin një moment në jetën e shumë njerëzve kur duhet marrë një vendim i vështirë: të vazhdojnë të qëndrojnë në një marrëdhënie që nuk funksionon më apo të zgjedhin veten dhe mirëqenien e tyre emocionale.
Të lësh të shkojë nuk do të thotë domosdoshmërisht se nuk ke dashur mjaftueshëm. Nuk do të thotë se ke dështuar. Ndonjëherë do të thotë pikërisht e kundërta: ke kuptuar se dashuria, sado e fortë të ketë qenë, nuk është e mjaftueshme nëse mungojnë respekti, komunikimi, reciprociteti dhe dëshira e përbashkët për të ndërtuar një marrëdhënie të shëndetshme.
Ka disa arsye psikologjike pse mund të jetë kaq e vështirë të largohemi.
Frika nga vetmia
Një nga arsyet më të zakonshme është frika nga vetmia. Shumë njerëz janë rritur me bindjen se një marrëdhënie, edhe kur nuk funksionon, është më e mirë sesa të mos kesh fare një marrëdhënie.
Vetmia mund të përjetohet si boshllëk, pasiguri ose ankth. Mendimi për të rifilluar nga fillimi, për të ndryshuar rutinën dhe për të përballuar jetën pa praninë e personit tjetër mund të duket frikësues.
Por është e rëndësishme të bëjmë dallimin mes të qenit vetëm dhe të ndierit vetëm. Një person mund të jetë në një marrëdhënie dhe të përjetojë një vetmi të thellë emocionale. Nga ana tjetër, periudha e të qenit vetëm mund të shndërrohet në një mundësi për të rikrijuar lidhjen me veten, për të kuptuar nevojat personale dhe për të rifituar ekuilibrin emocional.
Frika nga vetmia nuk duhet të jetë arsyeja që na mban në një marrëdhënie që na shkakton vazhdimisht vuajtje.
Kur marrëdhënia shndërrohet në një sfidë që duhet fituar
Disa njerëz i përjetojnë marrëdhëniet sikur të ishin një garë. Ata besojnë se duhet të luftojnë me çdo kusht për ta shpëtuar lidhjen, për të mos u dorëzuar dhe për të provuar se mund t’ia dalin.
Kjo mënyrë e të menduarit mund të bëhet shumë rraskapitëse. Marrëdhënia fillon të mos shihet më si një hapësirë ku dy persona bashkëpunojnë për mirëqenien e përbashkët, por si një betejë që duhet fituar.
Megjithatë, kur gjërat nuk funksionojnë dhe vetëm njëri person përpiqet vazhdimisht t’i mbajë ato në këmbë, nuk ka domosdoshmërisht një çmim për t’u fituar.
Një marrëdhënie e shëndetshme nuk duhet të jetë një garë mes dy partnerëve. Ajo kërkon përkushtim të ndërsjellë. Të dy duhet të jenë të gatshëm të dëgjojnë, të komunikojnë, të reflektojnë dhe, kur është e nevojshme, të ndryshojnë sjellje që dëmtojnë marrëdhënien.
Nuk mund të mbash vetëm një marrëdhënie që kërkon përpjekjen e dy personave.
“Sindroma e Kryqit të Kuq”- dëshira për të shpëtuar tjetrin
Një arsye tjetër që mund ta bëjë të vështirë largimin është ajo që shpesh përshkruhet si “Sindroma e Kryqit të Kuq”. Personi ndien një nevojë të fortë për të shpëtuar partnerin, për ta ndryshuar, për ta ndihmuar të kapërcejë vështirësitë e tij ose për ta bërë të sillet ndryshe.
Shpesh, pas kësaj nevoje mund të fshihet dëshira për t’u ndier i nevojshëm ose për të marrë një ndjenjë vetëvlerësimi nga roli i “shpëtuesit”.
Por askush nuk mund të ndryshojë një person tjetër nëse ai vetë nuk e dëshiron ndryshimin.
Mund të ofrojmë mbështetje, mirëkuptim dhe afërsi. Mund të komunikojmë shqetësimet tona dhe të vendosim kufij. Por nuk mund të marrim përgjegjësinë për jetën emocionale, zgjedhjet apo ndryshimin e një personi tjetër.
Të duash dikë nuk do të thotë të marrësh mbi vete detyrën për ta shpëtuar me çdo kusht.
Përgjegjësia në një marrëdhënie i përket të dy partnerëve
Një marrëdhënie çifti ndërtohet nga dy persona dhe përgjegjësia për mënyrën se si funksionon ajo i përket të dyve.
Kjo do të thotë se nuk mund të jetë gjithmonë vetëm njëri partner ai që përpiqet të zgjidhë konfliktet, të përmirësojë komunikimin, të falë, të kuptojë dhe të ndryshojë. Nëse njëri person vazhdimisht ndien se duhet të bëjë më shumë për të mbajtur marrëdhënien, ndërsa tjetri nuk pranon të shohë apo të ndryshojë atë që shkakton shqetësim, krijohet një çekuilibër emocional.
Nuk mund të ndryshosh i vetëm atë që të bën të ndihesh keq, nëse personi tjetër nuk e pranon problemin ose nuk ndien përgjegjësi për pjesën e tij në marrëdhënie.
Një lidhje e shëndetshme kërkon reciprocitet. Kjo nuk do të thotë që gjithçka duhet të jetë matematikisht e barabartë në çdo moment, por që të dy partnerët duhet të kenë dëshirën për të kontribuar në mirëqenien e marrëdhënies.
Të zgjedhësh veten nuk është egoizëm
Shumë njerëz ndihen fajtorë kur mendojnë të largohen nga një marrëdhënie. Ata mund të pyesin veten: “Po sikur të përpiqesha edhe pak?”, “Po sikur të ndryshojë?”, “Po sikur të jem unë problemi?” ose “Si mund ta lë dikë që ende e dua?”.
Këto pyetje janë të zakonshme dhe shpesh janë pjesë e procesit emocional të ndarjes. Por zgjedhja për t’u kujdesur për mirëqenien tënde nuk është egoizëm.
Të vendosësh kufij nuk është mungesë dashurie. Të pranosh se një marrëdhënie nuk të bën më mirë nuk do të thotë se gjithçka që keni përjetuar ka qenë e pavlerë. Mund të kesh dashur vërtet një person dhe, njëkohësisht, të pranosh se marrëdhënia nuk është më vendi ku mund të ndihesh mirë.
Ndonjëherë, të largohesh është mënyra për të mos humbur më shumë veten.
Largimi nuk është një hap në boshllëk, por një kthim te vetja
Duhet guxim për të pranuar se diçka që dikur ishte e rëndësishme nuk funksionon më. Duhet guxim për të përballuar dhimbjen e një ndarjeje, ndryshimin e rutinës dhe pasigurinë që mund të sjellë e ardhmja.
Por pasi bëhet ky hap, ai nuk duhet parë domosdoshmërisht si një hap në boshllëk.
Mund të jetë një kthim te vetja.
Një kthim te nevojat që kemi lënë pas dore. Te vlerat që janë të rëndësishme për ne. Te qetësia emocionale. Te marrëdhënia me familjen, miqtë dhe, mbi të gjitha, me veten.
Procesi nuk është gjithmonë i shpejtë. Ndarja mund të shoqërohet me trishtim dhe mund të kërkojë kohë për t’u përpunuar. Por të lejosh veten të përjetojë këto emocione është pjesë e shërimit.
Nuk është e nevojshme të ndalosh së ndieri menjëherë për të ecur përpara. Ndonjëherë ecja përpara fillon pikërisht duke pranuar atë që ndien dhe duke kuptuar se dashuria për një person tjetër nuk duhet të vijë në kurriz të mirëqenies tënde psikologjike.
Psikologu ndihmon në vështirësitë në çift
Në situatat e shqetësimit emocional, figura e psikologut mund të ofrojë një ndihmë konkrete dhe profesionale. Këshillimi psikologjik krijon një hapësirë ku pacienti mund të flasë hapur për emocionet, konfliktet, frikën dhe pasiguritë që po përjeton.
Mbështetja psikologjike mund të ndihmojë pacientin të kuptojë më mirë dinamikat e marrëdhënies, mënyrat e lidhjes emocionale, kufijtë personalë dhe arsyet pse mund të jetë kaq e vështirë të shkëputet nga një lidhje që shkakton vuajtje.
Në rastet kur të dy partnerët dëshirojnë të punojnë për marrëdhënien, terapia në çift mund të jetë një hapësirë e dobishme për të përmirësuar komunikimin, për të kuptuar konfliktet dhe për të ndërtuar mënyra më të shëndetshme të lidhjes.
Ndërsa në situata të tjera, këshillimi individual mund ta ndihmojë pacientin të përpunojë ndarjen, ndjenjën e fajit, frikën nga vetmia, stresin dhe vështirësitë emocionale që mund të shfaqen gjatë kësaj periudhe.
Kërkimi i ndihmës nuk është shenjë dobësie. Është një hap drejt kuptimit të vetes dhe kujdesit për shëndetin psikologjik.
Nëse një marrëdhënie të bën të pyesësh vazhdimisht për vlerën tënde, nëse dhimbja është bërë më e zakonshme sesa qetësia dhe nëse ndien se ke humbur lidhjen me veten, mund të jetë e rëndësishme të ndalosh dhe të dëgjosh atë që po përpiqen të të tregojnë emocionet e tua.
Dashuria mund të kërkojë përkushtim, durim dhe punë. Por dashuria nuk duhet të jetë përherë dhimbje.
Të lësh të shkojë nuk do të thotë gjithmonë të heqësh dorë. Ndonjëherë do të thotë të zgjedhësh të rikthehesh te vetja dhe tek ajo që është vërtet e rëndësishme për mirëqenien tënde.
Nëse po përjetoni vështirësi në marrëdhënien në çift, ndarje, stres, ankth, depresion ose sulme paniku, një konsultë psikologjike mund të jetë një hap i rëndësishëm drejt përballimit të situatës dhe rikthimit të ekuilibrit emocional.
Studio Psikologjike e Doktoreshe Sonila Hoxha në Tiranë ofron mbështetje psikologjike dhe një hapësirë profesionale për pacientët që dëshirojnë të kuptojnë më mirë veten, të përballen me vështirësitë emocionale dhe të ndërtojnë mënyra më të shëndetshme për të jetuar dhe për t’u lidhur me të tjerët.
Seanca live & online
Teams: studio.psikologjie
WhatsApp & Viber
