Të Rinjtë, Ankthi dhe Frika për t’u bërë të rritur!

Të Rinjtë, Ankthi dhe Frika për t’u bërë të rritur

Të stërvitesh për jetën, prova më e vështirë!
Të rinjtë e sotëm , të rriturit e ardhshëm janë të bllokuar në këtë fazë të tranzicionit, janë djem e vajza të cilët nuk mund të kthehen më pas, por janë të frikësuar për të ecur përpara. Dhe zhvillojnë çrregullime psikosomatike, ankth dhe frikë për të fshehur dhe vonuar takimin me botën:
Frika është pjesë e jetës së të gjithëve, të mëdhenj dhe të vogjël dhe shpesh, për periudha të shkurtra, ato na “shoqërojnë” me një intensitet më të madh pikërisht për shkak se po kalojmë një moment rritje dhe ne duhet të hapim veten për përvoja të reja.


Të Rinjtë kanë frikë të bëhen të rritur

Ndër pacientët e mi ka gjithmonë të paktën një adoleshent ose një të ri/re që kërkon një konsultë të parë për problemet e ankthit. Një fenomen gjithnjë e më i përhapur që në shumicën e rasteve (të paktën sa i përket përvojës time profesionale), fsheh frikën për t’u bërë i rritur. Duke bërë një analizë të kujdesshme kuptoj se ndërsa brezi im, të rriturit e sotëm, jetojnë krizën ekonomike në tërësi, por ndoshta ne arritëm të jetojmë një fëmijëri jo në një gjendje konstante të alarmit financiar, në të kundërtën e gjeneratave të sotme më të reja, kriza dhe pasiguria që e kanë në ADN-në e tyre. Çfarë dua të them?
Janë fëmijë të dyzet/pesëdhjetë vjeçarëve që kanë humbur punët e tyre ose që ndoshta nuk kanë pasur qetësinë e një rroge në fund të muajit dhe kanë transmetuar në mënyrë të pashmangshme pasardhësve të tyre ndjenjën e paqëndrueshmërisë shumëvjeçare, frikën e së ardhmes dhe ankthin e të tashmes.
Dëgjoj të më thuhet nga të rinjtë se ata ndjehen si në udhëkryq, se kanë frikë të diplomohen një ditë sepse atëherë nuk do të dinë se çfarë të bëjnë. Nga njëra anë, ata dëshirojnë të jenë në gjëndje të largohen nga kjo situatë, nga ana tjetër ata përpiqen në çdo mënyrë, madje edhe nga ankthi për të qëndruar në kurriz të prindërve të tyre për kush e di sa kohë.
Ankthi në rastin e tyre është një mjet për të mos lejuar vetveten të imagjinojnë për një të ardhme të qetë dhe të pavarur. Imazhet e tyre nuk mund të shkojnë në ato nivele.
Për ta konfirmuar këtë, terrorin nga ana e tyre për të humbur prindërit e tyre. Frikë e ligjshme, por edhe me qëllim që të vazhdojnë të kenë një mbështetje, një siguri, një fole të diktuar nga mungesa e vetëbesimit dhe një vetëvlerësimi të ulët.
Nga ana tjetër, gjej prindërit që pa vetëdije, tentojnë të mbrojnë fëmijët e tyre në mënyrë të tepruar, gjë që bën që ata të mos zhvillojnë ndjenjën e përgjegjësisë dhe nuk lejohet të organizohet një e ardhme e pavarur ndonjëherë e rrezikshme por e arritshme.
Prindërit sot kanë një ose më së shumti dy fëmijë dhe që përqëndrojnë të gjithë vëmendjen dhe pritshmëritë e tyre mbi ta. Në të kaluarën fëmijët ishin më të shumtë dhe burimet dhe vëmendja ndaheshin mes shumë fëmijve.
Frika e transmetuar është shumë dhe shpesh pa ndihmë, është e vështirë të përpunohet dhe të kapërcehet, pikërisht për shkak se nuk u lejohet të ëndërrojnë, të planifikojnë. Nga këtu, domosdoshmëria e parë e detyruar e shkëputjes nga foleja familjare paraqet ankthin në përpjekje për ta parandaluar dhe legjitimuar çdo frikë dhe përpjekje të dështuar për t’i dhënë një nxitje situatës.
Puna që duhet bërë është e vështirë. Para së gjithash duhen eliminuar simptomat dhe duhet rritur vetëvlerësimi, vetëbesimi tek vetja dhe tek e ardhmja personale.
Nëse problemi vazhdon, nëse situata është “e qëndrueshme” prej kohësh, ju duhet të drejtoheni tek një psikololog.